Γυναίκες, μόνες, ψάχνονται στη σκηνή .

Το «ασθενές» φύλο θεωρείται ότι έχει καλύτερη σχέση με τα συναισθήματά του από το αντίστοιχο «ισχυρό». Από τότε που θυμάται τον εαυτό του, ξέρει να μιλάει, να (υπερ)αναλύει, να κλαίει, να αγαπά, να φοβάται και να μη φοβάται να το δείχνει. Οκτώ σημαντικές ελληνίδες ηθοποιοί, άλλες από την περυσινή σεζόν και άλλες από εφέτος, αποφάσισαν να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις, αντιμετωπίζοντας την άβυσσο της σκηνής ολομόναχες, μέσα από μονολόγους κάθε είδους. Από σκοτεινές ιστορίες που φλερτάρουν με τη μαύρη κωμωδία («Λα Πουπέ») ως αφοπλιστικά αληθινές εξομολογήσεις που ξεφεύγουν από το γυναικείο και παίρνουν προαγωγή για το ανθρώπινο («Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.»). Και από λόγια που θα ξεστόμιζαν γυναίκες-σύμβολα αν μπορούσαν να μιλήσουν («Jackie») ως την οδύνη και την οργή που γεννά ένα αψυχολόγητο μακελειό («20 Νοεμβρίου»).

ΠΗΓΗ - ΤΟ ΒΗΜΑ